Padobranstvo O padobranskoj obuci i opremi

Tekstovi:

Datum: 14.07.2013. | administrator

Masovnija upotreba padobranskih jedinica radi izvođenja borbenih dejstava javlja se u periodu Drugog svetskog rata. Prateći dešavanja u inostranstvu i razmatrajući lokalne potrebe, jugoslovensko političko i vojno rukovodstvo...>>

Datum: 03.11.2013. | administrator

Moderne vojne i policijske jedinice, po pravilu, namenjene su za izvršavanje najsloženijih taktičkih zadataka i poslova u svim uslovima, a osnovna pretpostavka tome je racionalno definisana organizacija jedinice...>>

Foto:

Slice 1 - Image 1 Slice 1 - Image 2 Slice 1 - Image 3 Slice 1 - Image 4
Slice 2 - Image 1 Slice 2 - Image 2 Slice 2 - Image 3 Slice 2 - Image 4
Slice 3 - Image 1 Slice 3 - Image 2 Slice 3 - Image 3 Slice 3 - Image 4
Slice 4 - Image 1 Slice 4 - Image 2 Slice 4 - Image 3 Slice 4 - Image 4

Pripadnici Padobranske grupe Protivterorističke jedinice Foto: TROE Production

Pripadnici 63. padobranskog bataljona Specijalne brigade Vojske Srbije Foto: D. Ostojić

Pripadnik jednog od Navy SEAL timova tokom padobranske obuke Foto: Jeff Thomas

Pripadnici američkih "Zelenih beretki" tokom HALO specijalističkog padobranskog kursa Foto: Jeff Thomas

U prvim decenijama dvadesetog veka, ubrzani tehnološki razvoj u velikoj meri utiče i na vojnu strategiju. Razvojem avioindustrije omogućena je obimnija primena vazduhoplova različitih namena u izvođenju vojnih operacija, što je ujedno i nužna pretpostavka za razvijanje i realizaciju ideje o organizaciji i upotrebi novih pešadijskih jedinica koje bi u kratkom vremenskom periodu mogle biti dopremljene iz vazduha i uzeti učešća u izvršavanju namenskih zadataka.

image01
Iskustva iz rovovskog načina ratovanja[1], karakterističnog za Prvi svetski rat, jasno su pokazala da prošlovekovna napadačka taktika nije poznavala prikladan metod kojim bi se rovovski odbrambeni sistemi probijali brže i uz manje gubitke u ljudstvu. Stoga se tokom Prvog svetskog rata (1914-1918) po prvi put javno iznose predlozi o organizovanju i upotrebi padobranskih jedinica prilikom izvođenja vojnih operacija. Među zastupnicima bio je i Vinston Čerčil koji je tokom 1917. godine predlagao da se padobranci upotrebe za dejstva u dubini teritorija pod kontrolom Nemačke. Takođe, mnogi oficiri američke vojske[2] isticali su da se vojnici mogu relativno brzo obučiti za izvođenje padobranskih skokova iz aviona, spustiti u dubinu neprijateljske teritorije i pomoći glavnim snagama u ofanzivi. Ipak, značajniji razvoj vojnog padobranstva počinje tokom tridesetih godina prošlog veka, kada se organizuju prve vojne padobranske škole u SAD, Velikoj Britaniji, Nemačkoj, Rusiji, Japanu, Francuskoj[3], Peruu i drugim zemljama.

Obimnija upotreba padobranskih jedinica u okviru vojnih operacija vezuje se za ratne operacije tokom Drugog svetskog rata[4], a taktička opravdanost ove prakse aktuelna je i danas (u izmenjenoj formi) i, između ostalog, odnosi se na mogućnost veoma brzog dopremanja padobranskih jedinica upotrebom vazduhoplova i njihovog uključivanja u borbu ili izvršavanje drugih namenskih zadataka[5], što može biti od velike prednosti (ali i veoma rizično) ukoliko se izvodi iznad teritorije koju kontroliše neprijatelj. Brzim desantiranjem padobranci mogu u kratkom vremenskom periodu zauzeti položaje na tlu i uneti pometnju (pogotovu ukoliko je i ostvaren i efekat iznenađenja) u neprijateljskoj odbrani i tako pomoći prijateljskim ofanzivnim snagama da ostvare prednost. Shodno tome, padobranske jedinice su najprikladnije za izvođenje brzih specijalnih dejstava, ne za duže, obimnije akcije. Pored toga, padobranci se mogu upotrebiti i radi snabdevanja pozadinskih kopnenih prijateljskih snaga, kao i u akcijama spasavanja na mestima gde je, usled konfiguracije terena ili drugih uslova, otežano napredovanje kopnenih snaga.


Foto: Bardanet Jarame

Masovni padobranski desanti ljudstva[6] u današnjem modernom ratovanju znatno se ređe izvode u poređenju sa desantima manjeg obima (najčešće na nivou nekoliko padobranskih grupa ili timova), prvenstveno jer u svetu trenutno nisu aktuelni obimniji sukobi u kojima na suprotstavljenim stranama učestvuje po više zemalja. Drugim rečima, padobranski desanti ljudstva danas se najčešće izvode u okviru specijalnih operacija.

Prema organizacionom i namenskom kriterijumu, moguće je razlikovati klasične padobranske jedinice (najčešće vojne) različite veličine čija namena primarno podrazumeva zadatke koji se izvode desantiranjem, a u okviru kojih se najveći deo plana i programa obuke odnosi upravo na osnovnu i specijalističku padobransku obuku. Sa druge strane postoje elitne vojne i policijske jedinice koje u operativnom elementu raspolažu i specijalističkim padobranskim grupama ili timovima, ali pored ovih objedinjavaju i druge grupe i timove, poput antiterorističkih, ronilačkih, za rukovanje minsko-eksplozivnim sredstvima, za blisku zaštitu određenih lica i objekata i drugih. Padobranska obuka u jedinicama ove vrste predstavlja samo jedan deo definisanog plana i programa obuke pripadnika i može biti obavezna za sve operativce[7], ili samo za pripadnike grupa. Zvanje padobranca dobija se, po pravilu, uspešnom realizacijom osnovne padobranske obuke koja se izvodi u određenoj jedinici, dok se zvanje specijaliste padobranstva stiče nakon određenog broja uspešno izvedenih skokova, uz kompletiranje specijalističkih kurseva iz ove oblasti.

Kada je reč o desantiranju ljudstva, sa teorijskog aspekta može se napraviti podela na desantiranje u užem smislu, a koje podrazumeva skokove upotrebom padobranskih sistema koji se izvode najčešće iskakanjem iz aviona. U širem smislu, desantiranje ljudstva podrazumeva i dejstva koja se izvode spuštanjem pomoću užeta ili konopca, iz vazduhoplova druge vrste, najčešće iz transportnih helikoptera. Ova poslednja dejstva se takođe označavaju i dejstvima iz treće dimenzije.

Izvođenje desanata u velikoj meri uslovljeno je aktuelnim klimatskim uslovima, ali je ovo znatno umanjeno usavršavanjem vazduhoplova, kao i padobranske opreme. Obimnost konkretnog desanta dvojako je uslovljena: vrstom i namenom operacije ili zadatka u okviru kojih se izvodi desantiranje, kao i vrstom i kapacitetom vazduhoplova iz kojeg se desantiranje izvodi. Vrsta i namena operacije ili zadatka primarno utiče i na konfiguraciju opreme padobranaca, ličnog naoružanja i zaliha.


Foto: Jeremy Lock

Konfiguracija opreme zavisi od unapred utvrđene visine sa koje se skače, kao i visine na kojoj se otvara padobran[8], zatim od toga da li se skokovi izvode u dnevnim ili noćnim uslovima, u ruralnoj ili urbanoj sredini i slično. Lično naoružanje padobranca, po pravilu, čine jurišna puška/karabin ili automat[9] kao primarno i pištolj kao sekundarno naoružanje. Važno je da se radi o pouzdanim modelima, relativno male mase i kompaktnih dimenzija. Naoružanje padobranca obično se kompletira i nožem. Radi ostvarivanja visoke mobilnosti prilikom izvođenja dejstava padobranci, po pravilu, ne nose značajnije zalihe za lične potrebe, stoga je njihova samostalnost na terenu u borbenim uslovima umanjena. Stoga je obuka preživljavanja u prirodi veoma važan segment individualne i grupne obuke padobranaca.

[1] Rovovski ili pozicioni rat podrazumeva utvrđivanje položaja suprotstavljenih strana u rovovskim sistemima, tj. povezanim prokopima u zemlji. Ove utvrđene sisteme branili su vojnici, uz pozadinsku podršku artiljerije. Položaje suprostavljenih strana delio je vrlo često "brisani prostor", tzv. "ničija zemlja", preko kojeg su vojnici izvodili juriš. Osnovna karakteristika ovog načina ratovanja odnosila se na veoma velike gubitke u ljudstvu, često su za osvajanje nekoliko stotina metara ginule hiljade vojnika.
[2] Primera radi, brigadni general Bili Mičel (engl. Billy Mitchell), major Luis Brereton (engl. Lewis Brereton) i drugi.
[3] Francuska je bila prva država u svetu koja je dozvolila angažovanje žena u padobranskim jedinicama.
[4] Primera radi, desanti nacističkih padobranskih jedinica u okviru invazija na Dansku, Norvešku, Holandiju, zatim poznati desant u okviru Bitke za Krit, kada su nacistički padobranci izvojevali značajnu pobedu, ali uz velike gubitke, što je navelo Adolfa Hitlera da zabrani dalju upotrebu padobranskih jedinica u operacijama ove vrste. U okviru savezničkih operacija poznati su desanti u okviru operacije "Baklja" u Severnoj Africi, zatim na Siciliji, pa prilikom iskrcavanja u Normandiji, a treba spomenuti i desante sa katastrofalnim završetkom u okviru operacije "Market Garden".
[5] Namenske zadatke padobranci mogu izvršavati samostalno ili u sadejstvu sa drugim prijateljskim snagama.
[6] Usavršavanjem vazduhoplova ali i padobranskih sistema, desantiranje opreme i ratne tehnike danas je veoma često. Ipak, ova dejstva se ne mogu se označiti kao padobranstvo, iz razloga što ono primarno podrazumeva desantiranje ljudi.
[7] Tada, po pravilu, podrazumeva samo osnovni padobranski kurs.
[8] S tim u vezi jesu i vrste padobranskih skokova HALO (engl. High Altitude Low Opening) i HAHO (engl. High Altitude High Opening).
[9] Ili oružje za ličnu zaštitu (engl. Personal Defence Weapon-PDW).

Tekst je autorsko delo administratora sajta. Tekst je u celini zaštićen autorskim pravima. Kopiranje ili preuzimanje na drugi način, bez dozvole administracije, podložno je tužbi.

© specijalne-jedinice.com | Sva prava zadržana | Pravila korišćenja